LinerChi

Flow

Deze week heeft flow. Alles draait lekker. Ik maak wel veel uren, Het is intensief, maar het heeft flow. Alles lijkt te lukken. Voor nu dan even.
 
Het was een leuke week op alle gebieden. Een project waar ik mij al twee jaar hard voor maak op mijn werk gaat uiteindelijk op juiste wijze van start. Ik heb mijn kinderen veel gezien. Naar school gebracht en gehaald. Mijn vrienden gesproken en zelfs een keer gekookt en gesport door de week. Er was relax en familie flow.
 
Ook de BV in wording heeft flow deze week. Ik heb mijn favoriete designer kunnen binnenhalen binnen mijn budget. Ik heb wel twee geschikte developers gevonden voor de bouw van de site. En ik heb afspraken gemaakt om twee interessante investeerders te gaan ontmoeten. Alles loopt precies conform plan deze week.
  
Momenteel besteed ik 40 tot 45 uur voor mijn werk, 20 uur voor mijn nieuwe bedrijf en ik wil ook nog met mijn kinderen spelen en een gezellige relatie hebben. Veel tijd voor andere dingen is er niet. Toch voelt het helemaal ok. Als ik avonds na een werkdag met slapende kinderen in bed achter mijn pc kruip voelt het niet als straf. Ik ga graag en vergeet de tijd.

Ik doe concessies. Ik knutsel niet op school. Ik voel me daar niet schuldig over. Ik ga bijna niet meer naar werkborrels. Voel me niet schuldig. Ik ben niet bij alle etentjes van mijn vrienden. Jammer maar ik voel me niet schuldig. Ik heb niet iedere avond tijd voor mijzelf of voor mijn partner. Niet schuldig.
 
Om meerdere ballen in de lucht te houden en ook positief te blijven moet ik veel loslaten. Even geen perfect gedekte tafels. Kinderen zijn op dieren aankleeddag niet in stijl. Ik bel mijn moeder te weinig. Vergeet verjaardagen. Ik moet hier en daar zaken laten schieten. Ik accepteer dat er ballen uit de lucht kunnen vallen en probeer ze snel op te rapen zonder ervan te balen. Ik hoop dan maar dat anderen het ook accepteren.

Maar ik heb natuurlijk niet iedere week flow. Natuurlijk baal ik als dingen niet lukken. Natuurlijk heb ik schuldgevoelens over dingen die ik laat liggen. Het is fijn om deze column erover te schrijven, kan ik m even teruglezen als ik zo’n week heb.

Waarden

Het leuke van een eigen bedrijf neerzetten is dat je alles zelf mag gaan bepalen. Alles. Dat is dus best veel. Sommige dingen zijn gemakkelijk. Sommige dingen niet. Gemakkelijk is het als het om je eigen expertise gaat. Maar je voelt lichte paniek bij onbekende dingen. Zijn de dingen die je zo uit je mouw schudt eenvoudig omdat ze meer binnen je expertise liggen? Of zijn het die dingen waar je meteen vanuit gevoel weet wat je wilt? Wat betreft het bepalen van “de waarden woorden” ben ik er nog niet uit.

Het bepalen van de waarden van mijn nieuwe bedrijf, waar ik wil dat we voor staan, was zo iets wat ik meteen wist. Ik schreef meteen 5 woorden op en heb ze niet meer willen veranderen omdat het qua gevoel meteen klopte. Ik hoef dit met niemand af te stemmen, dus dat was een heel gemakkelijk beslissingsproces. Lekker. Dat is wel even anders dan op mijn huidige werk. Het bepalen of veranderen van de waarden van de organisatie zou in een gunstig geval, minimaal 5 maanden duren en zeker een betrokkenheid van 20 mensen betreffen, nog exclusief de inhuur van externen. En ik weet ook zo ongeveer wat het zou kosten en dat past nu niet in mijn budget.

Mij kostte het creëren van de waarden van mijn nieuwe bedrijf een kwartier en ik krijg er ook geen rekening voor. Maar ik weet dat er nog legio zaken aankomen die mij wel heel veel tijd en geld gaan kosten. Wat dacht je van het bouwen van de website.  Er zijn dus makkelijke dingen en moeilijke en dat is voor iedere ondernemer weer anders. Er zullen ongetwijfeld veel starters zijn die juist een website uit hun mouw schudden, maar lang zullen doen over het bepalen van hun waarden. Of ze doen daar helemaal niet aan. Dat zou jammer zijn want hoe klein je bedrijf ook is, waarden kunnen je goed helpen de koers vast te houden. Je waarden zijn een soort DNA van je bedrijf, een toetssteen voor de beslissingen en voor het handelen. De waarden kunnen je ook helpen met vormgeving en daarmee richting geven in hoe zaken eruit moeten zien.

Waarden helpen je dus “internal branding” en “external branding” consistent te maken, zo creëer je duidelijkheid bij je klanten, medewerkers en leveranciers. In mijn huidige organisatie gebruiken we kernwaarden en merkwaarden. Een leerpunt is dat veel mensen die door elkaar halen. Eén set waarden werkt eigenlijk beter. Er moet nog wat aan gewerkt worden maar ik heb gekozen voor: Objectief, Transparant, Betrokken, Verbetering en Enthousiast. Deze woorden passen bij het type bedrijf wat ik ga starten en hebben nu een plekje in het businessplan en zijn opgenomen in briefings.

Maar uiteindelijk kwam ik tot een bijzondere constatering. De gekozen waarden zou je één op één op mij als persoon kunnen plakken. Het zijn woorden die typeren hoe ik werk. Maar dat is natuurlijk helemaal niet zo bijzonder. Het bedrijf wat ik start past bij mij, dus natuurlijk heeft het dezelfde waarden.

Stilstaan en toch verder komen

Waardevolle snelheid en vertraging in het proces

Soms zijn er dagen dat het lijkt of je stilstaat. Je weet dat je verder moet. Iets moet doen. Alleen jij kunt weer de volgende stappen zetten om je pan te verwezenlijken. Alleen er gebeurt niets. Jij doet namelijk niets. Je snakt naar actie. Het euforische gevoel waarmee je soms weer iemand spreekt, iets bereikt wat je verder helpt, het blijft nu uit. Een sluimerend gevoel van ongeduld maakt zich van je meester. Maar de enige die je een verwijt kunt maken van deze stilstand is jezelf.

Maar sta je echt stil als je niets doet. Of is dit waardevolle vertraging. Tijd in je hoofd. Je wacht op een ingang, een idee, een ingeving, een richting om de volgende stap te zetten. Momenteel moet ik een developer hebben. Mijn planning schreeuwt me toe dat dit echt in deze fase moet doen. Ook weet ik eigenlijk wel hoe ik die moet vinden. Maar toch sta ik te dralen. Ik zet wat lijntjes uit met weinig overtuiging. Ik voel dat ik het niet constructief oppak.

In mijn hoofd ben ik dus nog niet klaar voor actie op dit punt. Ik weet nog niet hoe ik het wil. Of waar ik dan het beste kan gaan zoeken. Ik wacht op mijn geest die blijkbaar aan het rijpen is op wat ik moet doen. Of eigenlijk hoop ik dat. Ik hoop dat er terwijl ik niets doe, er wel iets gebeurt.

Is het niet zo dat terwijl je niets doet maar weet dat er iets moet gebeuren je geest onbewust het werk doet? Alles in vakjes ordent en samenbrengt en je op het juiste moment een advies gaat uitbrengen? Dat beruchte moment onder de douche, zomaar ergens ineens dat je precies weet hoe het moet zonder enige ruimte voor twijfel. Op dat moment wacht ik.

Maar dezelfde hersenen van wie ik nu een advies verwacht geven me ook en signaal van actie. Waar blijft de actie? Zij brengen me onrust en attenderen mij continue dat ik uit mijn planning loop. Ik wordt dus door mijzelf uit balans gebracht. Tenminste als ik dat laat gebeuren.

Waarom grijp ik niet in? Ik weet niet voor wie ik moet kiezen. Voor de afwachting en voor de rijping? Of voor de actie? Ik heb besloten maar even te berusten en te vertrouwen op het advies wat binnenkort gaat komen. Maar ik geef mijn hersenen wel een deadline, want als het te lang duurt grijp ik in.  Te lang stilstaan is niets voor mij.

Zakelijke Liefde

Opzetten van een relatie in business

Het concept van het internetbedrijf wat ik wil starten komt uit Engeland. In mijn speurtocht naar het idee, kwam ik terecht op een website die mijn hart raakte. Het is web 2.0 in zijn meest elementaire vorm, het draagt bij tot een transparantere wereld, het is innovatief, het gaat over nieuw gedrag op internet en kan uitgroeien tot zeer krachtig marketing platform met internationale potentie. Heerlijk, alles zit erin wat ik leuk vind en het bestaat nog niet in Nederland in deze vorm. Wat een online vindersgeluk. 

Verleden week heb ik eindelijk het contract met de Engelse businesspartners getekend. Daar heb ik dan maar liefst 11 maanden over gedaan. Terugkijkend op dit proces had ik waarschijnlijk wat dingen anders kunnen doen.

 Alles was zonnig toen we elkaar voor het eerst ontmoeten. We leken elkaar perfect aan te vullen. Zij hadden expertise in online, technologie, social media en ik de kennis van sales, marketing en branding. Het laatste ontbrak aan het huidige concept en er werd dan ook geen geld verdiend. De verliefdheid begon. 

Er volgden regelmatige Skype gesprekken. Heel veel e-mails. Er kwamen meetings. Alles werd steeds helderder hoe het allemaal moest gaan en tussentijds schreef ik mijn business plan. We schreven specs hoe het in Nederland moest worden gebouwd. Ondertussen hadden we een beeld van de samenwerking, maar nog niets stond vast in een echt contract. We zagen het zitten die samenwerking. Er begon wat groeien tussen ons.

Markt klopt. Concept klop. Site klopt. Samenwerking… klopte plotseling niet meer. Plotseling was er een fase die ik niet had zien aankomen, zoals dat vaker gebeurd in relaties. Bijna ging het helemaal mis. Mijn business partners hadden een ander beeld van de international expansie dan ik. We hadden het erover gehad, maar bij schriftelijke vastlegging hadden we een dispuut over 1 woord. Intentie of commitment om samen internationaal te gaan. En dat was het. Plotseling hadden we een fundamenteel verschil in inzicht. Toen was er veel gemail, geSkype, maar we kwamen er niet uit.

Maar net zoals in liefdesrelaties kan er na de eerste weken van roze wolken en vlinders in je buik een wat mindere fase ontstaan. Dan breekt de fase aan die bepaalt of het daarna echte liefde wordt. Mijn zakelijke relatie stond bijna op breken. Wat baalde ik ervan. Waarom had ik dit niet zien aankomen? Is het cultuurverschil? De botte Nederlandse directheid waarmee we denken zo duidelijk te zijn, maar misschien niet opletten wat de ander wil? 

Mijn conclusie? Organisaties hebben geen relaties. Mensen hebben relaties. Zakelijke relaties zijn hetzelfde als persoonlijke (liefdes)relaties. Dezelfde regels gelden. Je dient rekening te houden met elkaar, luisteren, samenvatten, herhalen, begrijp ik echt wat de ander bedoeld. Bedoelen we hetzelfde. Niet teveel email en telefoon maar echt contact, elkaar in de ogen kijken. Dit heeft ons tot een oplossing gebracht en kwamen we eruit. Goh eigenlijk net dus zoals je omgaat met je partner, vrienden of je familie.