LinerChi

Groener gras

Een vriendje van me kan niet kiezen waar hij wil wonen. Hij heeft de afgelopen jaren dan ook evenveel in Nederland gewoond als in Italië. Is hij in Italië dan mist hij Nederland en in Nederland mist hij Italië. Hij is zelfs een keer officieel geëmigreerd naar Italië om zijn keuze nog beter af te dwingen, zonder succes want een paar jaar later heeft hij die hele papierwinkel weer teruggedraaid en is nu weer Nederlander. Tot op de dag van vandaag weet hij het niet. Het gras lijkt altijd groener aan de andere kant. Waarschijnlijk moet hij gewoon in beide landen gaan wonen.

Ook ik lijd aan het groener gras syndroom. In mijn carrière ben ik van éénpitter functies gegroeid naar het aansturen van kleine teams, weer terug gegaan naar een éénpit functie en heb die weer verlaten om vervolgens weer een groter team te gaan aansturen. Ik heb die heen en weer beweging nu al 5 maal gemaakt. Iedere keer denk ik dat aan de andere kant het gras groener is.  

Het aansturen van teams heeft voordelen. De ideeën die je hebt voer je niet in je eentje uit maar met een heel team. Je kunt meer dingen doen met meer mensen. Ook geven anderen je waardevolle input en samen bouw je verder aan de doelen. Het is ook gezellig zo met zijn allen. Echter er zijn ook nadelen. Processen en plannen kunnen vertragen omdat iedereen er iets van moet vinden, krachtige energie kan verloren gaan. In het ergste geval komt er niets terecht van je initiële idee of lijkt het in de verste verte niet op wat je had bedoeld. 

Alleen werken heeft ook voordelen. Je voelt en ervaart continue de vrijheid. Je schakelt snel. Je hebt geen tijdrovende interne overlegstructuren en bent meteen bezig je idee van doen te maken. Alles lekker zelf doen van a tot z kan tot hoge bevrediging leiden als je naar het resultaat kijkt. Maar alleen werken kan ook vermoeiend en soms eenzaam zijn. Een team, collega’s om dingen mee te delen en die zorgen dat je er niet altijd alleen voor staat, het heeft zeker zijn waarde. 

Het gras is niet echt groener aan de zijde waar jij niet staat. Het kan net zo super zijn om in je eentje werken als in een team en beide kunnen frustraties geven. 

Ik sta aan de vooravond om weer de switch te maken. Ik ga van een managementfunctie weer naar een éénpittersrol. Ik ben straks de directeur, de marketeer, de projectmanager, de database coördinator en de telefoniste ineen. Alles weer even zelf doen. Zelf beslissen van strategie tot executie. Ik heb er zin in, want nu lijkt dat weer zo aantrekkelijk. 

Ik hoop wel dat ik een succesformule te pakken heb met mijn bedrijf zodat ik op termijn kan gaan uitbreiden naar een leuk team, want ik wil natuurlijk niet te lang alleen werken, ik lijd tenslotte aan het groener gras syndroom.

Bodemloze put van geduld

Ik ben van nature geen geduldig mens. Je zou mij zelfs kunnen betitelen als ongeduldig. Ongeduldig zijn brengt voordelen met zich mee en nadelen. Een voordeel kan zijn dat je dingen sneller voor elkaar krijgt. Een nadeel is dat je erg ongelukkig wordt als dingen te langzaam gaan, volgens jou dan. Het feit dat ik nu al 12 maanden bezig ben om een internetbedrijf van de grond te trekken doet iets met mij. Niet in positieve zin. Ik zoek vaak naarstig naar nieuwe hoeveelheden geduld om de batterij opgeladen te houden.

Ik wacht op een geld injectie om echt goed te kunnen starten. Ik heb ook aardig wat geld nodig. In een crisisjaar anno 2010 is dat geen makkelijke doelstelling. Maar zonder geld kan ik mijn baan niet opzeggen. Zonder geld kan ik niet starten. Ik moet dus geduld blijven hebben tot er iemand komt die net zo veel potentie ziet in mijn concept als ik. Ik ben dus niet zelf aan zet met de start van mijn bedrijf. 

Het moeten hebben van geduld hoort waarschijnlijk net zo bij ondernemerschap als het hebben van drive en ongeduld. Je hebt nu eenmaal niet alles zelf in de hand. Jouw kracht zit in continue duwen en trekken in de richting waar het naartoe moet. Gelukkig zijn er ook zaken die daardoor snel op de rit komen. Maar je zult dus af en toe geduld moeten tonen. Jouw timing is niet die van anderen. De controle loslaten, het even laten gebeuren zoals het gebeurt, helaas hoort het erbij. 

Maar ik ben dus ongeduldig, dus dat loslaten en het tempo door anderen laten bepalen is niet mijn sterkste kant. Ik wil verder, maar heb mijn eigen afhankelijkheid gecreëerd. Ik heb andere mensen nodig. Ik zal dus moeten wachten tot die mensen aanhaken en meegaan en dat betekent mijn tempo vertragen. 

Mijn visie is dat er geld nodig is om te doen wat ik wil doen. Vele internetsites zijn begonnen zonder dergelijke investeringen. Velen zijn daarmee geslaagd. Velen ook niet. Ik geloof dat ik geld nodig heb om een klap op het water te geven. Ik moet veel mensen daarvan overtuigen. Maar ja, visie is visie, daar houd je ook aan vast. Ik geloof echt dat ik het zo moet doen om meteen het verschil te gaan maken. Mijn visie is een dure investering voor mijn geduld. Anders was ik al begonnen. 

Ik zou willen dat er een winkel voor was. Een winkel waar je vele smaken van geduld kon kopen. Dan loop je langs de rekken en kijk je naar de verschillende smaken, kleuren en prijzen van geduld. Je stopt ze in je mandje en loopt naar de kassa, rekent af en klaar is kees. Je kunt er weer een poosje tegenaan. Heerlijk zou dat zijn. Misschien een business idee voor een andere ondernemer?

Dwaze zaken

Ik zit de laatste tijd veel in Dwaze Zaken. Letterlijk, want Dwaze Zaken is een kroeg in het centrum van Amsterdam. Ik moet nu vaak mensen treffen om mijn bedrijf verder vorm te geven. Dwaze Zaken is een handige afspreekplek gebleken, enne de naam is ook nog eens passend bij wat ik aan het doen ben.
 
Iedere keer als ik binnenkom in deze tent moet ik toch weer even grinniken want het voelt echt soms als “dwaze zaken doen in Dwaze Zaken”. Ik leef momenteel een soort dubbelleven. Ik doe mijn werk op volle 100%, manage mijn afdeling, bewaak de voortgang van de gestelde doelen en probeer ook nog nieuwe dingen te initiëren. Ondertussen ben ik ook op volle kracht bezig het bedrijf van de grond te trekken. Het nieuwe avontuur kan ik me permitteren omdat er maandelijks een salaris binnenkomt. Dit geld geef ik ondertussen weer gierend uit aan zaken voor mijn eigen bedrijf. Mijn huidige firma spekt eigenlijk indirect een nieuwe. Klinkt best dwaas.
 
Het leuke van het starten van een eigen bedrijf is dat ik zelf mag kiezen met wie ik ga werken. Ik daardoor kiezen voor zowel goede als leuke mensen om mij heen. Ik heb geen inkoopafdeling die mij beperkt. Mijn budget beperkt mij wel. Ik moet voor alles shoppen en onderhandelen. Mijn startkapitaal is eigenlijk niet voldoende om alle zaken die er moeten gebeuren om live te gaan met de site te financieren. Het is echt passen en meten.

Voor sommige zaken tel ik graag de Euro’s neer. Ik ben een prachtig design en identiteit aan het ontwikkelen wat zijn geld dubbel en dwars waard is. Maar de kosten die gevraagd worden om een simpel contractje om te zetten in een juridisch verantwoord document doen mij dubbel achteroverslaan. Ongelooflijk wat er wordt gevraagd. Ik blij dat mijn bedrijf straks ook wat transparantie gaat brengen in de duistere wereld van de juridische dienstverlening. Maar daarover in enkele weken meer.

Enfin, ik zal moeten berusten dat ik ook geld moet uitgeven aan die dingen die ik niet begrijp en aan dingen die ik het niet waard vind. Maar ik heb wel een afspraak met mijzelf gemaakt. Ik ga alleen met leveranciers werken die ik zowel goed als aardig vind. Waarom zou ik met een arrogante notaris gaan werken van wie mij meteen de haren overeind gaan staan op zijn stemgeluid en attitude? Terwijl er ook een notaris is met wie het meteen klikt en die precies lijkt aan te voelen wat ik zoek. Ik gun mijn welverdiende Euro’s alleen aan aardige oprechte professionals en gelukkig zijn die er ook.

Gelukkig heb ik nog genoeg cash dat ik niet op alles hoef te beknibbelen. De drankenkaart bij Dwaze zaken is namelijk onbeperkt interessant. Als je vaker ergens zit is dat geen overbodige luxe. Ik zit daar nu dus vaak met die aardige en goede professionals die mij helpen verder te komen. En ik heb er ook nog heerlijke drankjes bij. Eigenlijk doe ik momenteel best hele goede zaken.

Ga door met doorgaan

Heerlijk boek gelezen over ondernemerschap: Innocent, hoe je van 100% fruit een merk maakt. Drie vrienden zetten een nieuw smoothie merk geheel volgens hun idee op de markt.  185 pagina’s van avonturen, tegenslagen, lol en succes. Eén hoofdstuk gaat geheel over doorgaan met doorgaan. Hun advies “Blijf naar ja zoeken als iedereen nee tegen je zegt”. Vooral bij het vinden van investering. Na door iedereen een jaar lang te zijn afgewezen, was er één investeerder die ja zei. Alle neezeggers kijken nu jaloers naar hem. Innocent is een zeer mooi en winstgevend bedrijf geworden. Het boek ligt nu op mijn nachtkastje.

Als je te vaak nee hoort, doet dat iets met je. Het is een aanslag op de twijfel die je natuurlijk zelf ook wel eens voelt. Hoe ga je door met doorgaan? Hoe geef je ruimte aan alle stellingen en negatieve aannames op je plan? Hoe blijf je trouw aan jouw visie en aanpak? Zoveel mensen, zoveel meningen. Maar het wordt jouw bedrijf.

Vijf maanden ben ik inmiddels onderweg om financiering te krijgen. Het allermooiste is natuurlijk als het kennissen uit je omgeving zijn die investeren en het avontuur met je aandurven. Ik vond er 1. Voor een deel van de kapitaalbehoefte. Iemand die in mij gelooft. Het is de allerbeste benzine die je kunt tanken op de weg naar financiering. Maar ik ben er nog niet. Ik heb nog meer believers nodig. Ik moet doorgaan.

Na de kennissen en hun kennissen heb ik ook leveranciers met wie ik werk benaderd. Je kunt wel zeggen dat ik de gêne voorbij ben. Het is een beetje een gevarenzone, maar zij kennen je al, dat scheelt en ik merkte dat er veel bereidheid is om je te helpen en mee te denken. Ze helpen je verder met doorgaan, het zijn tenslotte vaak ook ondernemers.

Hoe dan verder? De bank is anno 2010 geen lekkere optie. Kapitaalfondsen vinden starters als mij niet aantrekkelijk. De informals route blijkt voor mij de beste match. Maar waar vind je informals, de prive investeerders? Via de TomTom vind je ze niet. Maar er zijn mensen die ondernemers in spe met informals in contact brengen. Er zijn makelaars. Er zijn bijeenkomsten. Er zijn marktplaatsen. Allemaal mogelijkheden waar vraag en aanbod naar financiering en leuke bedrijven worden samengebracht.

Ik heb nu een bedrijf ingehuurd om mij te helpen. Zij bellen nu de informals in hun netwerk op. Zij horen dan de eerste nee, fijn, die is dus uitbesteed. Zo kan ik volhouden om door te gaan met doorgaan.

Volhouden dus. Want als je nu stopt en omkeert, wie zegt dan,  dat niet net daar, op die weg die ene persoon stond die je nodig had. Ze zijn er. Die paar mensen die in jouw plan geloven en je met financiële middelen en kennis gaan helpen. Als het Innocent lukt met smoothies dan moet mij dit ook lukken. Ik ga door.