LinerChi

Sturen

Momenteel ben ik dus nog steeds manager van een team. Zeventien mensen om precies te zijn. Een manager wordt geleid, maar moet ook zelf sturen. Als manager moet je “de dingen goed doen”, als leider moet je “de goede dingen doen”.

De marketing manager anno 2010 moet veel kunnen: meepraten op strategisch niveau in de boardroom, de klantgerichtheid bewaken terwijl iedereen alleen op kosten let, innovaties ruiken die klanten echt willen én die wat opleveren, de executie van de plannen borgen en als belangrijkste de juiste mensen op de juiste plek hebben met ook nog eens een positieve instelling. Best veel dingen. Hoe houd je jezelf scherp?

Zelf heb ik een paar jaar geleden een prachtige leiderschaptraining gevolgd die mij een bijzonder stuk levensbagage bracht wat ik nog dagelijks gebruik. Bezielend leiderschap van de Baak. Het klinkt wellicht zweverig, leiding geven met je ziel, maar het was zeer zeker een training die mij zeer concrete inzichten bracht. Als je met bezieling leiding geeft, kan niets anders daar tegenop. Dat geldt overigens ook voor vele andere dingen. Het gaat om balans en acceptatie. Weten waar je goed in bent. Weten waar jij het verschil kan maken. Maar het gaat ook om kwetsbaarheid tonen en niet denken dat je als leider alles moet kunnen. Ruimte laten aan anderen, maar er wel zijn als het moet. ‘Zacht stuurmanschap’ Het is sturen terwijl je ook balanceert op een koord.

Als ondernemer ben ik straks de leider, de manager en de medewerker van mijn bedrijf. Ik heb nu op verschillende treden van de ladder gestaan en hoop met die ervaring dan ook een vliegende start te maken met Preferenso. De koers uitzetten, het plan maken en volgen, de resources en middelen inzetten en de cultuur bewaken zijn de stappen om van droom naar realiteit te komen. Ook al zit er bij aanvang niet een heel team achter mijn bedrijf, ik zal deze structuur wel volgen omdat deze ook mij als zelfstandig ondernemer handvaten biedt om een stevige basis te leggen voor mijn bedrijf.

Ik zal een team gaan missen. Ook al piep ik nu regelmatig hoeveel energie mensen mij soms kosten. Soms heb ik helemaal geen zin om de professional uit te hangen en heb ik zin om ze door elkaar te schudden. En toch is het oplossen van issues met ‘mensen’ vaak de meest bevredigende. Niets is mooier iemand te zien opbloeien als deze weer zijn element zit, pas dan gebeuren er mooie dingen. Het is aan de manager om hier continue op de sturen, dat ook anderen bezieling voelen in wat ze doen.

Als baas van mijn eigen toko zal ik deze lessen blijven toepassen. Bewust stilstaan bij wat ik doe en hoe ik het doe. Veel ondernemers nemen niet de tijd en rust om even die spiegel te pakken en te zien waarom dingen lopen zoals ze lopen en welke invloed je daar zelf op hebt gehad. Dat is jammer, want hoe klein je bedrijf ook is hoe je de onderneming stuurt is net zo belangrijk als het succes wat je boekt.

De Papierwinkel BV

Bij het opzetten van een bedrijf komt ontzettend veel papiergebeuren kijken. Ik schaam me diep als ik moet zeggen dat ik inmiddels minimaal een stapel kan maken die komt tot mijn kin, ik en 1 meter 68. Ben bang dat ik al heel wat jonge bomen heb verkwist. Maar ja alles moet tenslotte goed op papier staan.

Ik begon aan bet businessplan in mei 2009, inmiddels ben ik bij versie 2.6 en het totaal bevat 40 pagina’s en nog eens 30 voor de appendix. Het plan is inmiddels aan minimaal 15 mensen verstrekt en dus geprint, anders leest het niet lekker. Dat is veel pagina’s papier. Ik had behoorlijk wat natuur kunnen sparen door mijn verhaal korter en bondiger te schrijven.

Het contract met mijn Engelse businesspartners is inmiddels getekend. Er zijn 42 versie heen en weer gegaan tussen mij, hen, mijn advocaat en hun advocaat. Ik durf niet te tellen hoeveel papier het heeft gekost om dit 5 pagina’s documentje getekend te krijgen. Dit had ook wel wat minder energie en papier mogen kosten.

Dan, de oprichting van de Preferenso BV én een Holding, die de toepasselijk naam LinerChi gaat krijgen. Niet 1 maar twee conceptaktes van beide 14 pagina’s lang, waarin per akte 5787 woorden worden gewijd aan juridische zaken waar de BV voor staat en zich aan moet houden. De oprichting is niet alleen een papierwinkel bij de notaris maar ook een papierwinkel bij de bank, want ook daar moet alles tot in detail worden vastgelegd.

Komende weken zal mijn papierproductie zich richten op het ontwikkelingsproces, het schrijven van specificaties, code bouwen, changes doorvoeren, aanpassingen en de documentatie. Het zal allemaal goed moeten worden vastgelegd. Het onoverkomelijk dat ik nog pakken papier erdoorheen ga draaien ondanks dat alles ook digitaal is.

En dan natuurlijk de kosten. Essentieel om alles goed te documenteren. Want starters hebben een interessant belastingvoordeel, alle kosten van het opzetten van je zaak kun je zo lang je nog een eenmanszaak bent van je belasting aftrekken. Eigenlijk kun je, als je het goed doet,de helft van je startkapitaal nog een keer investeren en dan daarvan weer de helft en daarvan ook weer de helft. Fijne tip als je cash schaars is.

Ondernemen is dus ook veel papier management. Bij aanvang, maar ook na de start. Als je teveel C02 uitstoot als bedrijf kun je dat compenseren ( www.klimaatcompensatie.nl) Misschien moeten ondernemers hun papierwinkel goedmaken door ook wat nieuwe boompjes aan te planten.

Core business

Ik ben een groot aanhanger van de ‘core business’ filosofie. Zowel voor organisaties als voor mensen. Core business betekent voor mij focus, datgene doen waar je goed in bent en de rest aan anderen overlaten. Eigenlijk een vorm van kwetsbaar en open zijn en je tegelijkertijd heel sterk opstellen.

De website die ik ga starten heeft als core business de meningen van klanten over bedrijven. Alle bedrijven. De reden om mijn site bezoeken, is weten wat anderen mensen van het bedrijf vonden, om zelf een mening te geven en verbeteringen aan te dragen. Ook de positieve feedback. Dat lijkt me een online verademing, want geklaagd wordt er genoeg. Met een heus beurskoersen mechanisme zie je welke bedrijven het beste (en slechtste) scoren op service en waar-voor-het-geld. Electronic Word of Mouth (eWOM) dit wordt de core business en niet breder.

Het delen van mijn plannen met anderen zorgt dat mensen gaan meedenken. Super, want zo heb ik meerdere online ogen in het www veld. Er zijn heel veel sites die natuurlijk iets soortgelijks doen, meestal op bepaald type bedrijven gericht. Maar Google is natuurlijk mijn grootste dreiging. Dat krijg ik van alle kanten terug. Echter Google is een bedreiging voor ieder succesvol online concept. Google heeft haar core business nogal ruim gedefinieerd. Alle content beheren. Ze zijn één van de machtigste bedrijven van de wereld, dus ze doen wel het een en ander goed. Alleen ze laten niet veel ruimte voor andere ondernemers. In het begin natuurlijk wel, totdat ze het overnemen. In de ”doe goed filosofie” die zij hanteren vind ik dat niet echt een mooi uitgangspunt. Ik geloof niet dat je goed moet willen zijn in alles. Uiteindelijk maak je fouten. Word je te groot en verlies je slagkracht. Daar zijn genoeg voorbeelden van.

Ik heb veel respect voor de merken die hun core business aanhangen, de single use product en services die niet afwijken van hun gekozen pad en nog andere dingen willen meepikken: TomTom, Funda, Coca Cola, Ikea. Ze hebben bewezen dat ‘stick to the core’ helderheid biedt aan klanten en daarmee aan hun visie.

Ook voor mensen geldt dat je eigenlijk niet alles goed kan. Op een paar supermensen na die alles lijken te beheersen, zijn wij stervelingen ook gedoemd tot bepaalde kwaliteiten. Als we die kwaliteiten vinden en inzetten zijn we vaak het meest succesvol en gelukkig. Wat je leuk vindt doe je vaak ook goed. Ook voor mensen geldt dus eigenlijk blijf bij je core business, doe datgene waar je goed in bent en laat de rest over aan anderen. Ik probeer die filosofie na te leven en ben bezig de juiste mensen te zoeken om mijn bedrijf straks te versterken, op die paar dingen na die ik denk zelf te kunnen en waar ik blij van wordt.

Ik geloof in mijn succes omdat ik geloof in die core business, die focus. Ik leg me toe op datgene wat anderen er soms een beetje bij doen. Maar er zijn natuurlijk genoeg voorbeelden van succesvolle alleenheersers. Ik hoop dan maar dat mijn geheime wapen, de pure liefde voor dat ene ding, mij toch dat plekje verschaft om dat te doen waar ik goed in ben.

Traptreden van twijfel

Wat een baalweek. Het loopt helemaal niet zoals ik had gehoopt. Het contract met mijn Engelse businesspartners had al weken geleden afgerond moeten zijn. De ontwikkeling van de software had meteen daarna moeten starten. Echter het contract is nog steeds niet getekend. Weken zijn verloren. Als een irritante boemerang, een niet te vermorzelen kakkerlak blijven zij terugkomen met iedere keer weer nieuwe punten. Punten die hen meer en meer beschermen. Punten die mij meer en meer aan banden leggen. Juridisch allemaal best logisch vanuit hun perspectief, maar het voelt allemaal niet fijn. Lekker hoor die afhankelijkheid en ondertussen loopt de urenteller bij de advocaat flink door.

In dergelijke frustrerende weken kun je niet veel hebben. Toen ook een echt leuke en goede potentiële investor afbelde, was de maat vol. De twijfel sloeg toe. Op de trap naar boven om dit bedrijf neer te zetten voelde ik me meer en meer naar beneden glijden en was ik beland op de treden van twijfel. Wat ben ik eigenlijk aan het doen hier? Als het zo moeilijk is om een normaal contract te sluiten voor gewoon een licentie, wat voor signaal is dat? Hoeveel blijf ik slikken? Wil ik wel met dergelijke mensen werken? Als een leuke potentiële investeerder afbelt. Is mijn plan dan wel goed genoeg? Kortom niets was meer goed.

Positivisme en vertrouwen in wat je doet is waarschijnlijk het belangrijkste ingrediënt om een bedrijf te kunnen starten. Zij zorgen dat je bij treden van twijfel doorgaat. Mis je dat, dan gaat het niet. Bij mij was het compleet weg afgelopen week. De angst en onzekerheid van het loslaten van al mijn zekerheden nam de overhand. Ik heb een week machteloos gestaan om het tij te keren. Ik voelde me onrechtmatig behandeld. Ik was boos op mijn Engelse business partners, zij kennen mijn planning en blijven draaien en dingen veranderen. Ik kom maar niet verder. Voelde me compleet afhankelijk. Ik stond op het punt ze de rug toe te keren, na 1,5 jaar met ze in contact te zijn. Best zonde.

Mijn geest was een kwelgeest, maar gelukkig kan hij ook vergeven. Ik stelde mij de vraag: Waarom doen de Engelse zo moeilijk? Onzekerheid en angst. Ook voor hen is het nieuw zo’n contract. Dus alles wat ik maar mogelijk verkeerd kan gaan, waardoor hun geïnvesteerde software nutteloos wordt, moet worden voorkomen. Ieder detail wordt binnenste buiten gekeerd en iedere letter in het contract wordt gewogen. Angst is iets in jezelf. Angst is nooit een goede raadgever. Hun angst zorgt er voor dat ik de deal kan afblazen. Maar toen bedacht ik me dat ze nog jong zijn, onervaren. Het gaat niet om mij persoonlijk. Ze zijn gewoon echt bang voor alles wat mis kan gaan. Ik kan niet anders dan hun angst accepteren. Ik zal het ze maar moeten vergeven.

En de investeerder? Ik moet vasthouden aan mijn visie, uiteindelijk is het zijn gemis. Ook bij investeerders is sprake van twijfel en angst om je centen te stoppen in iets wat niet 100% zeker is dat het wat wordt. Het heet niet voor niets risico kapitaal. Iedere investeerder heeft het volle recht nee te zeggen tegen mijn plan, maar loopt daarmee wel degelijk kans iets moois mis te lopen. Dat is dan hun trede van twijfel voor toekomst. Ik sta inmiddels weer op een wat positievere trede.

Procesgenieten

Ik ben niet van het proces. Ik geniet van resultaat. Daarnaast wil ik ook nog eens graag snel resultaat. Niet erg Zen dus. Het is jammer voor mij, maar het starten van een bedrijf is een proces. Dus ik moet er maar aan wennen. De verlichte filosofen hebben stellingen als het verleden is herinnering, de toekomst is verwachting, maar het heden is bewustzijn. Dus houd je aandacht in het heden en je intentie voor de toekomst. Ik zou ook graag een gebalanceerd mens willen zijn, maar ik denk niet dat ik het kan. 

Het opzetten van een bedrijf is een langdurig proces. Er komt veel bij kijken. Een kleine greep uit mijn actielijst. Je begint met het idee; dan businessplan; nieuwe naam; in mijn geval onderhandelingen met business partners; financiering verkrijgen; designs en presentaties; software ontwikkelaar zoeken en briefen; akte van oprichting voor de BV verkrijgen bij de notaris; naar de bank; veel geld storten; veel rekeningen betalen; een contract opstellen met een advocaat voor het vergeven van aandelen aan de businesspartners; PR bureau selecteren; een launching partnership zoeken; launching klanten zoeken; en ga zo maar door. Mijn basis actielijst dijt gaandeweg uit zonder dat er veel zaken die erop stonden worden afgevinkt. Kortom het proces om te beginnen wordt langer en langer en de te nemen hordes lijken hoger en hoger. Althans bij mijn plan. 

Ik moet af en toe bewust stilstaan bij wat ik doe. Bewust even genieten dat ik echt aan het doen ben wat ik ga doen. Ik voel me soms op een duikplank in het zwembad. Ik zie de duikplank en het grote zwembad van ondernemerschap onder me liggen. Aantrekkelijk met een mooie schittering erin. Ik kan de vrijheid en spanning tegelijkertijd ruiken en voelen. Alleen is de duikplank bij mij wel erg lang, ik moet wel behoorlijk veel stappen nemen voordat ik mag duiken. Het lijkt eindeloos te duren. 

Toch voel ik soms ook wel een klein beetje trots. Dat is best bijzonder want het lukt mij en vaak mensen in het algemeen niet zo vaak trots te zijn op wat we doen. Eerder klagen we, en ik doe daar hard aan mee, over wat we allemaal niet kunnen of doen of hebben gedaan. Ik kan een flinterdun straaltje trots voelen dat ik hét toch maar mooi aan doen ben. Met name als het ingewikkeld word, zorgt dat kleine beetje trots ervoor dat ik het mijzelf kan vergeven als ik het niet meteen goed doe. 

Dat gevoel gaat in mijn levensbagage. Die nemen ze mij niet meer af. Dat gevoel dat ik het wel heb geprobeerd. Mocht het onverhoopt niet zo succesvol worden als ik nu hoop, dus spaargeld en een paar jaar van mijn leven weg, dan heb ik toch iets gewonnen. Ik zal nooit meer het gevoel hebben dat ik nooit heb geprobeerd een eigen bedrijf te starten. Die winst is er dan. Maar ja, dan heb ik het weer over een resultaat hé, een eindstand waar ik naar kijk. 

Hoe zorg je nu dat je geniet terwijl je maar aan het doen bent? Dat ook alle stappen in het proces leuk en nuttig zijn om ze intens te beleven. Ja, ook de stappen met advocaten, notarissen, bankmensen en ga zo maar door. Ik blijf het lastig vinden, voor mij voelen ze echt als “noodzakelijkkwaad” processtappen om daar te komen waar ik wil zijn. Ik vind het koud op de duikplank van het proces. Ik moet teveel stappen zetten, te lang op mijn beurt wachten. Ik wil gewoon erin duiken, het water voelen, ondernemer zijn, aan de slag ermee. Het proces mogen ze houden. Niet erg Zen. Sorry.