Ongewenste afhankelijkheid
Ik zou willen dat ik kon programmeren. Ik heb niet eerder die behoefte gevoeld, maar nu is die echt goed aanwezig. Mijn Engelse website bouwer heeft me nogal laten zitten deze week. En een website wordt nu eenmaal door een ontwikkelaar gebouwd. Zonder code, geen website. Deadlines maken hem nerveus. Hij verdween weer in zijn mentale grot en had zichzelf afgesloten van de buitenwereld. Helaas niet voor de eerste keer.
De afhankelijkheid die je dan voelt is niet fijn. Je kunt wel boos en geïrriteerd zijn maar veel schiet je er niet mee op. Dus dan berust je maar. Geen 21e februari livegang van de site en je slikt de vierde vertraging weg. Een nogal onrechtvaardig gevoel, die je ook maar weer gewoon terzijde moet zetten. Als het straks goed draait ben je deze periode weer vergeten. Zeggen ze.
Het voelde toch wel een beetje of ik nu echt de sleutels zou krijgen van mijn langverwachte nieuw verbouwde huis. Dat gevoel dat je de spanning van je schouders kan afschudden. Dat je even heerlijk kunt genieten van het moment dat je dan je huis binnentreedt. Jezelf nestelt in dat gevoel, dat zit het erop zit. Ook al weet je best dat dan er nog van alles moet worden gedaan aan dat huis en dat de inrichting dan pas echt begint. Dit geldt ook voor Preferenso. Als de fundering staat is er nog heel veel content nodig om de site te meubileren. Dan pas start het echte werk.
Dus ik moet nog een week geduld hebben. Het kan er nog wel bij. Als het eindresultaat maar goed is. Volgende week dan maar. Maar misschien moet ik ondertussen toch maar een snelcursus programmeren doen. Voor het geval de geluidsdichte programmeursgrot weer een hoge aantrekkingskracht krijgt voor mijn website bouwer.
